سقوط شاهین سیاه یک شاهکار به تمام معنا در زمینه فیلم های جنگی و حادثه­ای است. فیلمی که واقعی بودن اتفاقات آن و به تصویر کشیده شدن بی نظیر این اتفاقات دور از ذهن باعث شده است تا برخلاف اکثر فیلم­های این ژانر تماشاگر نه تنها از هیجانات و لحظه های فیلم لذت ببرد که در واقع آنها را باور کند که این مورد آخر دقیقاً نکته ایست که در اغلب کسانی که مثل من از این ژانر سینمایی لذت نمی برند دیده می شود یعنی اینکه نمی توانیم فیلم را باور کنیم و همین مسئله باعث می شود که طرفداران سینمای رئال به هیچ عنوان با فیلمای اکشن رابطه خوبی نداشته باشیم.

اما قضیه سقوط شاهین سیاه کاملاً متفاوت است شما با دیدن این فیلم نه تنها  اتفاقات فیلم را باور می کنید بلکه خود را در درون صحنه ها احساس می کنید و این موضوع لذت دیدن این فیلم را دو چندان می کند.

  داستان فیلم در سال 1993 اتفاق می افد که نظامیان امریکایی برای نجات سومالی از نسل کشی به این کشور آمده و در صدد به چنگ آوردن عاملان نسل کشی هستند و در این راه در گیری های خونینی با نظامیان این گروه دارند و فیلم روایت گر یکی از این جنگ هاست. همان طور که می بینید داستان فیلم بی نهایت ساده و پیش پا افتاده است اما شاهکار فیلم به تصویر کشیدن بی نظیر این صحنه هاست که واقعا کار ریدلی اسکات را ممتاز کرده است. کار عالی کار گردان در کنار فیلم برداری عالی فیلم این امکان را به تماشاگر می دهد که یک جنگ واقعی را تما شا کند و از هیجانات و اتفاقات درامی که در این جور لحظات می افتد لذت ببرد. و در انتها به پیام فیلم که همان فلسفه دخالت امریکا در اینجور اتفاقات است پی ببرد.

اگر چه من به شخصه مخالف قسمتی از اقدامات امریکا در عراق هستم و معتقدم که امریکا با این اقدامات در پی منافع شخصی است اما با اصل چنین اقداماتی کاملاً موافقم زیرا ما همه بر روی این کره خاکی زندگی می کنیم و برای ادامه زندگی در این دنیا باید جلو کسانی که جنایت می کنند یا خواستار محو شدن دیگران از روی زمین هستند یا اشخاصی که صلاحیت دسترسی به تکنولوژی پیشرفته را ندارند گرفت زیرا این کشور ها نه تنها تهدیدی برای مردم خود و کشور های همسایه هستند که بالاتر از آن تهدیدی برای همه مردم زمین اند. اما چه کسی باید وظیفه چنین کاری را بر عهده بگیرد؟ مسلماً بهترین راه این است که یک سازمان بین المللی متشکل از تک تک کشور ها در این زمینه تصمیم گیری و اقدام کند اما چون چنین قدرتی در حال حاضر وجود نداشته و سازمان های مشابه از قدرت کافی و از داشتن ابزار ها تشویقی و تنبیهی لازم برای ایفای چنین نقشی بی بهره اند بهتر است که این وظیفه را قوی ترین قدرت دنیا در کنار سایر قدرت های بزرگ بر عهده گرفته تا شاهد جهانی سرشار از صلح و امنیت باشیم( اگر چنین نیست دلایلی فرهنگی و ایدئولوژیکی دارد که بهتر است در جای دیگر به آن پرداخت) بحث من در این جا این نکته است که در آخر فیلم از زبان سربازان امریکایی می شنویم که در مقابل سوألات مردم در باره دلیل شرکت در جنگ و اینکه شما چه قدرعاشق قهرمان بودن هستید می گویند: در جهنم دنیا آدم گاهی اوقات ناچار است قهرمان باشد اگرنه هیچ کس دوست ندارد نقش قهرمان را بازی کند. و این دلیل واقعی چنین اقداماتی در روزگار ماست که به نظر من اگر کسانی که خود مسبب چنین اقداماتی هستند متوجه این مسئله بودند آن گاه برای مقابله با این اقدامات به جای کفش از فکر و زبان خود استفاده می کردند. 

                                                                        منبع :وبلاگ دنیای درون

                                                                    حمیدرضاجعفریان